2007/Apr/27

Title : Just Some one.~*
Part : 3
Love Love : Kyuhyun x Sungmin
Type : Lovely .. So Sweetness.
Create By :: .iMa!z3*


Talk with me :] ... :
สวัสดีครับทุกคน ^^
ในที่สุดผมก้อมาต่อแล้วนะฮะ
ทั้งดอง ทั้งค้าง โฮะๆๆๆ
โดนด่า & ทวงหลายรอบเลยอ่า 5555.
อื้มมม
ตอนนี้ก้อน่ะ ก่อนอ่าน
ต้องขอโทษแฟนคลับเหล่านี้ด้วย
คิเฮ อึนเฮ ด้วยนะครับ ที่ทำให้คิดไปไกล
เพราผมไม่แต่งคู่นี้แน่นอน มันธรรมดาเกินไป.!!
จะเป็นใครนั้น ก้อไปลุ้นกันเอาเองดีกว่างับ
ไปกันเลยๆ

_______________________________.



.
..
...



*พลั่ก*


"ขอโทษครับ ผมไม่ระวังเอง ขอโทษนะครับๆๆ"
ทงเฮที่มัวแต่ชี้ร้านอาหารที่พวกเขากำลังจะมุ่งหน้าไป
จนไม่ได้ดูทาง
ไปชนเข้ากลับร่างหนึ่ง

"เอ๋ ... ??"




...

..

.





"ข .. ขอ .. ขอโทษทีนะครับ >w<."
ทงเฮที่ชนเข้ากับอีกร่างหนึ่ง
กล่าวขอโทษออกไปอย่างตะกุกตะกัก
ทำไมน่ะ.. ทำไมกัน


"ไม่เป็นไรครับ.. เอ่อ เราเคยพบกันที่ไหนรึปล่าวครับ ??."
ร่างสูงที่ถูกชนกล่าวถามด้วยคนสงสัย
ก้อเจ้าตัวกระเปี๊ยกนี่มันคุ้นๆหน้าจริงๆนี่นา


"เราเห็นหน้ากันทุกวันแหละฮะ.!! >w<."
ทงเฮรีบโพล่งออกมา
โดยไม่ได้คิดว่าตนเองพูดอะไรออกไป


"เห.. จริงหรอ เราเห็นหน้ากันทุกวันได้ยังไง ?."
ชายหน้าสวยที่ยังคงสงสัยกับร่างเล็กที่มาชนเขา
แปลกจริงๆเลยเจ้าเด็กนี่นิ


"เอ่อ พี่อีทึก จำผมไม่ได้หรอคับ.??
ผม ทงเฮ ไงฮะ เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับพี่ครับ >.<."
ทงเฮที่จัดการแนะนำตัวเองอีกครั้งเพื่อเตือนความทรงจำให้แก่
ปาร์ค จุน ซู หรือที่ใครๆก็เรียกว่า อีทึก

รุ่นพี่ .. ที่มีหน้าตาสวยอย่างกับผู้หญิง
รุ่นพี่ .. ที่มีน้ำใจต่อทุกๆคน
รุ่นพี่ .. ที่แสนจะอ่อนโยน
รุ่นพี่ .. ที่ทำให้เขาต้องเพ้อ
รุ่นพี่ .. ที่เขาแอบปลื้มใจมานาน


"อ๋อ .. ทงเฮนี่เอง ไม่ใส่ชุดนักเรียนพี่แทบจำไม่ได้เลยนะ
น่ารักเชียวนะ แล้วนี่ใครรึทงเฮ ??"
หน้าอันขาวผุดผ่องของทงเฮ
ที่ขึ้นสีเรื่อไปแล้ว เพราะคำชมของรุ่นพี่คนนี้
มุดหน้าหนี ไม่อยากให้พี่อีทึกเห็นเลย
อายจริงๆ แต่เขาต้องแนะนำซองมินให้พี่อีทึกรู้จักนี้นา


"ออ นี่ ซองมิน ครับ เพื่อนสนิทของผมเอง."
ทงเฮที่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
แล้วดึงแขนของซองมินที่เงียบมานาน
มาแนะนำให้พี่อีทึกรู้จัก


"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ซองมิน
พี่ชื่อ ปาร์ค จุนซู แต่เรียกพี่ว่า อีทึก ดีกว่านะ"
อีทึกแนะนำตัวเองให้ซองมินรู้จัก
ก่อนที่จะหันไปมองที่ทงเฮอีกครั้ง


"เอ่อ .. ยินดีทีได้รู้จักครับพี่อีทึก. ^^"
ซองมินที่ไม่ค่อยได้ทำความรู้จักกับใครเท่าไหร่นัก
ทำอะไรลงจึงดูคัดๆเขินๆไปบ้าง


"ทงเฮ เป็นอะไรรึเปล่านะเรา
เห็นหน้าแดงๆตั้งแต่มะกี้แล้วนะ."
อีทึกที่สังเกตุเห็นตั้งแต่ที่ทงเฮเงยหน้าขึ้นมาขอโทษเขาแล้ว


"เอ่อ .. เปล่าหรอกฮะ คงเป็นเพราะแดดมันแรงมั้งคับ"


"ถ้ายังงั้น ตอนนี้แดดก้อคงแรงอยู่สินะ ดูสิ หน้ายังแดงอยู่เลยนะ"

ที่หน้าแดง .. ไม่ได้เป็นเพราะเดินชนกัน
ที่หน้าแดง .. ไม่ได้เป็นเพราะแดดมันร้อน
ที่หน้าแดง .. ไม่ได้เป็นเพราะกินแครอท
ที่หน้าแดง .. เป็นเพราะพี่นั่นแหละ.!!

"... >< ..."
ไม่มีถ้อยคำใดที่หลุดออกจากกลีบปากบางของทงเฮ
ก้อเค้าเขินนี่นา


"แล้วนี่จะไปไหนกันหรอครับ ทงเฮ ซองมิน ??."
อีทึกกล่าวถามทั้ง 2 คนที่มาพบเขาโดยบังเอิญ


"เอ่อ พวกเรากำลังจะไปทานข้าวกันนะฮะ
แล้วผมกะจะไปร้านหนังสือนะครับพี่อีทึก
แต่ทงเฮเค้าเบื่อร้านหนังสือแล้วนะฮะ."
ซองมิน ที่ปกติไม่ค่อยจะพูดกับคนที่ไม่สนิทนัก
แต่พอได้เห็นอาการของเพื่อนสนิทแล้ว
ขอเผาสักหน่อยเหอะ แล้วก้อคิดได้อีกว่า
คงเป็นคนนี้นี่แหละ ที่ทงเฮต้องปลื้มแน่ๆเลย
ก้อดูสิ หน้าแดง เขินจนทำอะไรไม่ถูกแล้วน่ะ



"พอดีเลยครับ พี่กำลังจะไปทานข้าวพอดีเลย
พี่มาคนเดียวซะด้วยสิ ขอพี่ไปทานข้าวด้วยคนนะ.!!"
อีทึกกล่าวออกมาเป็นชุด ก้อเค้ามาคนเดียว
มันเหงาเหมือนกันนี่นา


"ได้ครับ.!!"
ทงเฮรีบโพล่งออกมา
เค้าอยากทานข้าวกะพี่อีทึกมาตั้งนานแล้วนี้นา


"ทำไมต้องรีบพูดออกมาซะดังด้วยละทงเฮ."
ซองมินอยากจะล้อเพื่อนซะหน่อย ยักคิ้วหลิ่วตาใส่เพื่อนรัก
ทำให้เพื่อนรักหน้าขึ้นสีเรื่ออีกครั้ง


"ก .. กะ .. ก้อ รุ่นพี่เอ่ยปากชวนทั้งทีนี่นา."
ร่างบางกล่าวออกไปก่อนจะจูงมือซองมินเพื่อนรักตามไปด้วย
ไม่น่าเลย มินนี่นิ.


'นายนี่มันน่ารักดีเหมือนกันนะ ลีทงเฮ.'

...

..

.


"เฮ้ออออ อิ่มจังเลย >w<."
ทงเฮที่เผลอกล่าวออกมา ลืมไปหรือปล่าว
ว่ามีพี่อีทึก นั่งอยุ่ด้วยคนนะ .


"ชั้นรู้ว่านายอิ่มนะทงเฮ ก็กินไปซะขนาดนั้นนี่นา."
ซองมินแหย่ร่างบาง หวังว่าทงเฮจะเขินอีก
แล้วก้อเป็นไปตามที่คาดเอาไว้.


"ฮ่าๆ นาย 2 คนนี่เล่นอะไรกันน่ารักจริงๆเลยนะ
ถ้าพี่ไม่รู้ว่าเราเป็นเพื่อสนิทกัน
พี่คงคิดว่าเป็นอะไรไปมากกว่านี้แล้วหละ 555."
พี่อีทึกกล่าวออกมาด้วยความเอ็นดู
น่ารักกันซะยิ่งกว่า พี่ชาย กับ น้องสาว
เล่นด้วยกันซะอีก.


ทางด้าน 2 คนที่ดูน่ารักกันซัยิ่งกว่าพี่น้องนั้น
พอได้รับฟังที่พี่อีทึกกล่าว
ก้อยิ้มให้กัน 2 คน

ก็พวกเรา .. เป็นเพื่อนสนิทกันนี่นา
ก็พวกเรา .. มีกันอยู่แค่ 2 คนนี่นา


"แล้วทงเฮกับซองมินจะไปไหนกันต่อรึปล่าวครับ.?"
อึทึกกล่าวถามทั้ง 2 คน ระหว่างที่เดินออกมาจากร้านอาหาร


"ผมจะไปร้านหนังสือนะครับ แต่ทงเฮเค้าเบื่อแล้วนะคับพี่อีทึก."
ซองมินรีบตอบ หวังว่า พี่อีทึก จะพาเพื่อนของเขา
ไปเดินเที่ยวเล่นที่ไหนสักที่
ก็ซองมินไม่อยากให้ทงเฮมาทำอะไรน่าเบื่อกับเขานี่นา


"แล้วพี่อีทึกละครับ จะไปไหนรึปล่าวฮะ."
ซองมินที่ยังไม่ได้ทันจะได้ฟังคำตอบจากพี่อีทึก
ก็รีบถามต่อไป เพื่อเพื่อนรักของเขา


"พี่ก้อว่าจะไปเดินดูของสักหน่อยนะครับ แต่ยังไม่รู้เลยว่าจะไปไหนดี."


"จริงหรอครับ งั้นผมฝากทงเฮไปด้วยคนนะฮะ.!!"
ซองมินที่กล่าวออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อพูดจบ ก็ดันหลังเพื่อนรักให้เข้าใกล้ร่างของรุ่นพี่
แล้วรีบถอยห่างออกจากเพื่อนรักของตน


"เฮ้ยย .. ซองมิน ทำไมทิ้งชั้นแบบนี้หล่ะ."
ทงเฮที่ตกใจอย่างเฉียบพลัน
ไม่คิดว่าเพื่อนรักของตน
จะกล้าทำอะไรถึงขนาดนี้


"ก็ นายมากับชั้นมันน่าเบื่อนี่นา
นายไปเที่ยวกับพี่อีทึกเถอะนะ
ชั้นอยู่คนเดียวได้น่า ไม่ต้องเป็นห่วงเลยนะ
นายก็เห็นแล้วนี่นา ว่าชั้นอยู่ได้นะ"
ซองมินพูดซะยาว จนทำให้ทงเฮจับไต๋ได้


"นายอยากอยู่กับคิวๆเค้า 2 ต่อ 2 หล่ะสิ."
ยักคิ้วหลิ่วตา ทำหน้าล้อเลียนใส่เพื่อนรักอย่างรู้ทัน


"คิวๆที่ไหนกันเล่า เค้าชื่อ คยูฮยอน ตั้งหาก อุ๊ย.!!"
กว่ากระตายน้อยจะรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป
ก้อพูดไปซะหมดประโยคแล้วสิ


"ฮันแน่ .. จริงซะด้วยสิเนี่ย"


"เอ่อ .. ช่างมันเถอะน่า เอาเป็นว่า
ไปเจอกันที่บ้านนะทงเฮ
ไม่ต้องห่วงชั้นนะ ชั้นไปละนะ
ขอให้สนุกนะ
ผมฝากทงเฮด้วยนะครับพี่อีทึก ^^."
ซองมินรีบกล่าวออกไป
เพื่อที่จะไม่ให้เพื่อนรักขัดขวางแผนการของเขา
แล้วรีบโค้งให้พี่อีทึก
ก่อนจะวิ่งดุ๊กๆหายกลืนหายไปกับฝูงชน


"อ้าวว เห้ยย ... ซองมิน ทำไมทำกับชั้นแบบนี้หละ TT."
ทงเฮแทบจะทรุด เมื่อได้รู้ว่าจะได้อยู่กับพี่อีทึก
โดยลำพัง ..


"เอ่อ .. ทงเฮไม่อยากอยู่กับพี่หรอครับ
ถ้าไม่อยากอยู่กับพี่ พี่ไปก่อนก็ได้นะครับ."
พี่อีทึกที่สงสัยอยู่ไม่น้อย
กับอาการแปลกๆของรุ่นน้องร่าบางคนนี้
ลำบากใจจริงๆเลยนะแบบนี้
จะทำยังไงดีนะเรา ...
อยู่ต่อไปให้เค้ารำคาญเพื่ออะไร
ไปซะดีกว่านะเรา ...


"พี่อีทึก.!! ไม่ใช่นะครับ."
ทงเฮรีบคว้าข้อมือรุ่นพี่คนพิเศษ
รุ่นพี่คนที่เค้าแอบปลื้มมานาน
น้ำตาคลอที่ดวงตาเรียวสวย
ทำไม เค้าถึงทำตัวแบบนี้นะ

พี่อีทึกไม่ได้เดินไปไหน
เพราะมือของร่างบาง
ที่ฉุดข้อมือเอาไว้
สงสัยมาก กับอาการของเด็กคนนี้
ทำไมนะ
เรียกเขาไว้ แต่ทำไมไม่พูด
ก้มหน้างุดแบบนี้
แถมยังตัวสั่นระริกๆเบาๆอีก



เอ๋..
หรือว่า

ทงเฮจะร้องไห้.!!


"ทงเฮครับ เป็นอะไรรึปล่าวครับ ทงเฮ."
พี่อีทึกรับถามร่างบาง
พลางจับไหล่ของทงเฮให้ยืดขึ้น
พร้อมกลับเงยหน้าขึ้นมา
ทงเฮตาแดง ..
ทำไมนะ เขาทำอะไรผิด
ทำไม่ทงเฮต้องร้องไห้ด้วย
เมื่อเห็นอย่างนั้นแล้ว
จึงคว้าเอาร่างบางของทงเฮมาไว้ในอ้อมกอดของตน
ร่างบางยังไม่หายสั่น ยังคงสะอื้นอยู่อย่างนั้น


ฝ่ายทงเฮ ที่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันกับอาการของตนเอง
ทำไม .. น้ำตาต้องไหลออกมา
ทำไม .. เขาต้องเสียน้ำตา
ทำไม .. เขาไม่คัดต้านกับอ้อมกอดนี้
รู้เพียงแต่ว่า..
เขาโกรธตัวเอง ที่อ่อนแอเยี่ยงนี้
เขาโกรธตัวเอง ที่ไม่กล้าเยี่ยงนี้
เขาโกรธตัวเอง ที่ทำให้คนอื่นต้องเป็นห่วงเยี่ยงนี้
และในตอนนี้
เขารูเพียงแต่ว่า
อ้อมกอดที่เขาได้รับนั้น
มันช่างอบอุ่นเหนือสิ่งอื่นใด
แผ่นอกกว้างๆ ของพี่อีทึก
ที่อบอุ่นเสียจนเตาผิงต้องยอมแพ้


"ฮึกๆ .. ผ .. ผะ ผมไม่เป็นอะไรครับพี่อีทึก."
ทงเฮที่อาการสะอื้นน้อยลง
ก้มหน้ากล่าวออกมาบอกพี่อีทึก
แต่ร่างกายของเขานั้น
ยังถูกโอบรัด ด้วยลำแขนแกร่งของพี่อีทึก


"ไม่เป็นไรแล้วร้องไห้ทำไมครับ."
อีทึกคลายกอดทงเฮ
แล้วพลิกร่างบางให้หันมามองหน้า
เชยคางมนให้เงยหน้ามามองตากับขา
นิ้วเรียวเช็ดเอาคลาบน้ำตา
ที่ทำให้หน้าอันขาวผ่องของทงเฮต้องหมองหม่นนั้น
ให้หายออกไป จากเรียวหน้าที่หน้าเอ็นดู


"ผะ .. ผม ไม่เป็นไรจริงๆครับพี่อีทึก."
ทงเฮกล่าวออกไป พร้อมกับใบหน้า
ที่ขึ้นสีเรื่อ ก็ตอนนี้ ใบหน้าของเขา
ห่างจากใบหน้าของพี่อีทึกแค่คืบเดียวเท่านั้น
แค่คืบจริงๆ ..


"ไม่เป็นไร แต่หน้าแดงอีกแล้วนะทงเฮ.
ไม่สบายรึปล่าวฮะเรา."
อีกทึกยังคงสงสัยกับอาการของทงเฮ
เด่วก้อหน้าแดง
เด่วก้อร้องไห้
เด่วก้อหน้าแดง
เป็นเพราะเขารึปล่าวนะ ??


"ผมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆนะครับพี่อีทึก"
ไม่รู้จริงๆหรอครับ
ว่าผมหน้าแดงเพราะอะไรนะ
พี่อีทึก ..


"ว่าแต่ พี่อีทึกจะไปไหนหรอครับ."


"พี่อยากเดินดูของนิดหน่อยนะ ทงเฮไปกับพี่นะ."
อีทึกพูดจบ ก็รีบคว้าเอามือของร่างบางมากอบกุม
กลัวว่าร่างบางจะหนีไป หรือ เป็นอะไรไปอีก


"ครับ ไปด้วยกันนะฮะ ^^."
ทงเฮยิ้มหน้าบาน กล่าวออกไปอย่างขัดเขิน
ทงเฮ นายต้องสู้เค้านะ
พี่อีทึกเค้าคงไม่ได้รังเกียจเราหรอกนะ
น่ารักเข้าไว้นะทงเฮ.!!






Tobecontinue. ; ]


.
..
...

Comment

Comment:

Tweet