2007/Apr/27

Title : Just Some one.~*
Part : 5 [end]
Love Love : Kyuhyun x Sungmin
Type : Lovely .. So Sweetness.
Create By :: .iMa!z3*


Talk with me :] ... :
สวัสดีครับทุกคน ^^
ดุ๊กดิ๊กมาต่อแล้วนะ
ตอนนี้ยาวนิดนึงนะ (? ตรงไหน)
เพราะว่าเป็นตอนจบแล้วนะครับ
ตอนแรกก้อไม่ได้กะจะให้จบหรอกนะ
แต่แต่งไปแต่งมา ก้อเลยจบซะเลย
ก็อดีครับ คิดไม่ออกแล้ว
จบเรื่องนี้ก้อ พอซะที อาจจะไม่แต่งแล้วก้อได้
เรื่องหนึ่ง และ หนึ่งเรื่อง ก้อพอ
..

_______________________________.




.
..
...




"พี่อยากเดินดูของนิดหน่อยนะ ทงเฮไปกับพี่นะ."
อีทึกพูดจบ ก็รีบคว้าเอามือของร่างบางมากอบกุม
กลัวว่าร่างบางจะหนีไป หรือ เป็นอะไรไปอีก


"ครับ ไปด้วยกันนะฮะ ^^."
ทงเฮยิ้มหน้าบาน กล่าวออกไปอย่างขัดเขิน
ทงเฮ นายต้องสู้เค้านะ
พี่อีทึกเค้าคงไม่ได้รังเกียจเราหรอกนะ
น่ารักเข้าไว้นะทงเฮ.!!






...

..

.





หลังจากที่ซองมิน
ได้ตัดสินใจว่าจะอยู่ตัวคนเดียวอีกครั้ง
โดยปล่อยให้เพื่อนรัก
ได้ไปสวีทกับรุ่นพี่คนโปรดไปแล้ว
ซองมินแอบภูมิใจอยู่ลึกๆ
กับการกระทำของตน
แผนที่ตนเองได้คิดขึ้นมาสดๆร้อนๆ
หวังว่าทงเฮและพี่อีทึก
จะได้รู้ความรู้สึกของกันและกัน



..
.

แต่จิตใต้สำนึกของซองมินนั้น
มันมีอะไรที่นอกเหนือจากนี้อีก
นอกจากที่อยากให้เพื่อนมีความรักแล้ว
จะมีใครรู้อีกไหมว่า
กระต่ายน้อยตัวนี้

อยากรู้จักกับ .. คยูฮยอน ให้มากกว่านี้
อยากคุยกับ .. คยูฮยอน
อยากอยู่กับ .. คยูฮยอน

มากแค่ไหน ..




.
ร่างเล็กๆของกระต่ายน้อย
รีบเดินจ้ำ ดุ๊กดิ๊กๆ อย่างไวนัก
เพื่อที่จะให้ร่างกายของตนนั้น
ตามไปหา สมอง และ หัวใจ
ที่ไปรอเค้าอยู่ที่ร้าน
?. iBook & Coffee Corne|2 .?
เรียบร้อยแล้ว...



.
.
หวังไว้อยู่ไม่น้อย
ว่าเมื่อไปถึงร้านแล้ว
จะได้พบกับร่างสูงของใครบางคน
ร่างสูงที่เขาเฝ้ารอ
อยากคุยด้วย
อยากเจอหน้า เป็นที่สุด
ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน
ทำไม..
เขาถึงรู้สึกอยากเจอหน้าคนๆนั้นมากถึงเพียงนี้
ทั้งๆที่ทั้ง 2 คน ได้คุยกันได้ไม่เท่าไหร่นัก
แต่กลับรู้สึกว่าผูกพันธ์กันเหลือเกิน



.
*
แต่ ...
มันไม่ได้เป็นไปอย่างใจหวัง
ใช่แล้วหละ ..
เมื่อร่างเล็กของซองมินมาถึงร้าน
●. iBook & Coffee Corne|2 .●
ร้านประจำของเขา
ร้านที่ทำให้เขาได้เจอกับคนๆนั้น
ในบัดนี้ ไม่มีร่างของบุคคล คนนั้น
คนที่เขาต้องการที่จะพบเจอ
คนที่หัวใจของเขาโหยหา
อยากเห็นหน้า
อยากพูดคุยด้วย
เหลือเกินนน ..



ซองมินเลือกที่จะนั่งอยู่ที่ Coffee Corne|2
โต๊ะตัวเดิมตัวนี้ ที่เขาและคยูฮยอน
ได้นั่งคุยกันในการพบเจอในครั้งแรก
มุมๆนี้ ที่เขาและคยูฮยอนได้ทำความรู้จักกัน
เลือกที่จะนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน
ไม่ไปหาหนังสือ เพื่อนที่รักที่สุดของเขา
ไม่อยากจะไปไหน ไม่อยากจะทำอะไร
จนกว่าจะได้พบคนๆนั้น
.


"รับอะไรดีครับ."
บริกรร่างโปร่ง หน้าตาดูดี
ใส่เสื้อสีขาว กางเกงขายาวสีดำ
ใส่ผ้าคลุมแบบที่ขาดเฉพาะที่เอว
แบบที่ไม่มีอะไรปิดเสื้อสีขาวเลยแม้แต่น้อย
ทำให้บรรยากาศที่นี่ ดูเรียบง่ายดีจริงๆ


"ไม่ดีกว่าครับ ผมขอรอเพื่อนก่อนแล้วกันฮะ."
ซองมิน ที่ในขณะนี้ เขาไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น
แม้กระทั่ง สั่งเครื่องดื่ม มาดื่มรอก็ตาม
ก็เขาอยากจะดื่มพร้อมกับคนๆนั้นนี่นา.


"ได้ครับ ขอให้เพื่อนคุณมาเร็วๆนะฮะ ^ ^."
บริกรกล่าวพร้อมส่งยิ้มให้ก่อนจะจากไป


.
.
.
.
.
.
.
*


"เสื้อตัวนี้สวยจังเลยนะครับพี่อีทึก ^^."
ทงเฮยืนเล็งเสื้อตัวนี้อยู่นาน
เป็นเสื้อยืดแขนยาวสีขาว
และมีฮู้ดห้อยอยู่ข้างหลัง
มีรูปกระต่ายตัวน้อย เป็นลายเส้นสีชมพู
แก้มแดงๆ ตาแป๋วๆ ทำให้นึกถึงเพื่อนรักของตน
เป็นเสื้อที่มีคู่กัน 2 ตัว
อีกตัวหนึ่งสีชมพู ซึ่งเป็นสีสุดโปรดของซองมิน
และมีกระต่ายลายเส้นสีขาว
น่าซื้อไปฝากซองมินจังเลย ..


"อยากได้หรอครับทงเฮ "
พี่อีทึกถามด้วยความอ่อนโยน
เขาไม่เคยพบเจอคนที่อ่อนโยนต่อเขาขนาดนี้

ทำไมนะ .. ทำไมพี่อีทึกต้องทำแบบนี้กับเราด้วย
ทำไมนะ .. ทำไมหัวใจของเรา ต้องเต้นรัวขนาดนี้ด้วย
ทำไมนะ .. ทำไมหน้าของเรา ต้องร้อนผ่าวแบบนี้ด้วย
ทำไมนะ ..


"อ่อ ครับพี่อีกทึก พอดีเห็นแล้วคิดถึงซองมินนะฮะ
เลยอยากจะซื้อไปฝากซะหน่อยนะครับ ^^."
ทงเฮที่ตัดสินใจได้แล้ว ว่าจะซื้อเสื้อ 2 ตัวนี้ซะหน่อย
ยังไง เขาก้อคิดถึงเพื่อนอยู่ดี
ซื้อเสื้อเสร็จแล้ว ขอตัวพี่อีทึกกลับไปหากระต่ายน้อยดีกว่า

ว่าแล้ว ทงเฮก็คว้าเอาเสื้อ 2 ตัวที่โชว์อยู่นั้น
มาชำระเงิน โดยที่มีพี่อีทึกเดินตามมา
แต่แล้ว ..


"2 ตัวนี้เท่าไหร่ครับ."
พี่อีทึกกล่าวถามออกไป
ตัดหน้าทงเฮที่ก้มหน้าก้มตาหยิบสตางค์อย่างลวกๆ


"เอ่อ พี่อีทึกฮะ ไม่ต้องเลยนะครับ เด่วผมจ่ายเอง."
ทงเฮเงยหน้าขึ้นมาบอกพี่อีทึก
ก่อนจะรีบยื่นเงินออกไปให้พนักงาน
แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
เพราะอีทึก ได้ยื่นบัครเครดิตให้กับพนักงานเรียบร้อยแล้ว
แล้วรวบเอามือของทงเฮ
ให้เก็บเงินไว้ที่กระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม

ไหล่กว้างทั้ง 2 ซ้อนกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
2 กายแนบชิด เหนือสิ่งอื่นใด
ใบหน้าใสของทงเฮ ขึ้นสีเรื่อในบัดดล
อยากจะหาอะไรมาปิดหน้าจริงๆเลย
ไม่อายบ้างเลยนะพี่อีทึก
พนักงานเค้ามองแล้ว เห็นมั้ย
ก็ได้แต่เพียงคิดเท่านั้น
ไม่ตอนนี้ ทั้งอาย ทั้งสั่น
จนทำอะไรไม่ถูกแล้ว ..

"แหม น่ารักกันจังเลยนะคะ
ท่าทางจะรักกันน่าดูเลย
ซื้อไปใส่ด้วยกันใช่มั้ยคะ
อย่างงี้พี่จะลดราคาให้เป็นพิเศษเลยนะคะ ^^."
พนักงานสาว ที่ดูท่าทางยังวัยรุ่นอยู่
ไม่ได้เกิดอาการรังเกียจต่อคู่รักคู่นี้เลย
ออกจะดูเอ็นดูเป็นพิเศษเลยด้วยซ้ำ
ก็คนร่างเล็๋ก หน้าตาน่ารักอย่างกับผู้หญิงเลยนี่นา


"เอ่อ .. ไอ้ ไอ้ อ่าง อั้น อ๊ะ อั๊บ."
((ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ))
ไม่ทันที่ทงเฮจะได้พูดอะไรออกไป
ก็โดนมือใหญ่ๆของพี่อีทึกปิดปากเอาไว้ซะแล้ว
ก็แหม ไหนๆเค้าก้อเข้าใจอย่างนั้นไปแล้วนี่นา
ก็ปล่อยให้เขาเข้าใจแบบนั้นไปเถอะ
อีกอย่าง ได้ลดค่าเสื้อด้วยนินา ฮ่าๆ


"ทั้งหมด 19000 วอนนะคะ
ขอให้ทั้งสองคนมีความสุขมากๆ รักกันนานๆนะคะ ^^."
พนักงานสาวทั้งระเบิดสีแดงใส่หน้าของทงเฮลูกใหญ่
ก่อนจะเดินไปแนะนำสินค้าให้กับลูกค้ารายอื่นต่อ


"ทงเฮ ทงเฮครับ เป็นอะไรรึปล่าวนะเรา."


"ป ปะ ปล่าว ครับพี่อีทึก เราไปกันเถอะฮะ."


"ไม่เป็นอะไรได้ยังไง หน้าแดงขนาดนี้เนี่ย เขิลหรอครับ ?."


"บ บะ บ้า ไม่ได้เขินซะหน่อย ไม่เห็นมีอะไรให้เขินเลย."


"ไม่เขินแล้วทำไมต้องพูดติดอ่างด้วยละครับ ฮึ."


"เอ่อ ก้อ .. ย๊ากกก ไม่เอาแล้ว พี่อีทึกก็ แกล้งผมอยู่ได้
ไม่เอาแล้ว ไม่อยู่ด้วยแล้ว ไปหาซองมินดีกว่า
ป่านนี้กระต่ายน้อยเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้."
ทงเฮที่เอาแต่เดินก้มหน้างุดๆ บ่นกับตัวเองอยู่คนเดียว
โดยที่มีพี่อีทึกเดินตามมาข้างหลัง
แล้วทงเฮก็นึกขึ้นได้ว่า


"นี่ค่าเสื้อครับพี่อีทึก . *จุ๊บ*."
ทงเฮพูดในขณะที่กำลังหมุนร่างของตนให้หันหลัง
ในขณะเดียวกันที่พี่อีทึกไม่ได้หยุดเดิน
ทำให้ริมฝีปากของทั้ง 2 คน
ชนกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

'เอาอีกแล้ว ทงเฮเอ๊ย ทำอะไรของแกเนี่ย หน้าร้อนแปลกๆแบบนี้ หนน้าแดงอีกแน่เลย ><'



เงียบ
เงียบจริงๆ
ไม่มีใครกล้ากล่าวคำใดออกมาเลย


"เอ่อ พี่ขอโทษนะทงเฮ พี่ไม่ได้ตั้งใจนะ"
พี่อีทึกที่ได้สติกลับมาก่อน
จึงกล่าวขอโทษทงเฮออกไป


"อ อะ เอ่อ พี่อีทึกไม่ผิดหรอกครับ ผมมันไม่ดูเองฮะ."


"ครับ ไม่โกรธพี่นะ ??."


"ครับพี่อีทึก ไม่โกรธครับ >w<."


"ส่วนเรื่องค่าเสื้อ ไม่ต้องเลยนะครับ
ถือว่าพี่ซื้อให้ ในโอกาสที่ได้ทานข้าวกับเรา 2 คนนะ"


"ต ตะ แต่ว่า .."


"ถ้าเกรงใจ ก็คิดซะว่า เราจ่ายพี่ด้วย จุ๊บ
เมื่อตะกี้แล้วกันนะครับ."


"บ บะ บ้า พีอีทึกบ้าที่สุด >w<."
ทงเฮตีพี่อีทึกไป 1 ป๊าบ
ก่อนจะออกเดินจ้ำๆ
กะว่าจะไม่ให้พี่อีทึกเดินตามทันกันเลยทีเดียว
แต่แล้ว ก็โดนมืออุ่นๆของพี่อีทึกคว้าเอาไว้ซะแล้ว


"จะไปไหนครับ เจ้าตัวเล็ก."
พี่อีทึกที่เดินตามเจ้าตัวเล็กของเขา
ที่เดินมาอย่างงอนๆแบบนี้
ดูก็รู้ ว่าจะกลับไปหาซองมินนะ
จะว่าไป เขาก็เมื่อยแล้วนะ
ไปหาซองมินก็ได้


"ใครเป็นเจ้าตัวเล็กกันครับ ??.
ผมจะไปหาซองมิน พี่อีทึกปล่อยข้อมือผมเดี๋ยวนี้เลยนะ"
ทงเฮที่ยังคงเขิน + อายไม่หาย
จึงพาลแกล้งทำเป็นโกรธ เพื่อไม่ให้ความรู้สึกที่แท้จริงของตน
นั้นโผล่ออกมาเสียก่อน


"ไปหาซองมิน ก็ไปด้วยกันสิครับ
ไม่ต้องเถียงพี่เลยน้าเด็กน้อย
จับมือกันไว้ จะได้ไม่หลงไงครับ ^^."
พี่อีทึกที่ได้ใจ กำข้อมือของทงเฮ
ประหนึ่งว่าทงเฮจะหายไปกับอากาศธาตุ
กำข้อมือไว้แน่น ยังไม่พอ
ยังดึงข้อมือนุ่มๆนั้นมาไว้ในกระเป่าเสื้อโค้ตของตัวเองอีกด้วย



.
ทงเฮที่อายอยู่เหมือนกัน
แต่ไออุ่นที่ได้รับจากพี่อีทึกนั้น
มันช่างทำให้รู้สึกดีเสียเหลือเกิน
รู้สึกดี จนไม่อยากให้พี่อีทึกปล่อยมือของเขาเลย
อยากจะเดินต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ
ไม่อยากจะหยุดเดินเลย
แต่เขาก็เป็นห่วงเพื่อนนี่นา
เห้อออ




.
.
.
.
.
*



กว่าชั่วโมงแล้ว ที่ซองมินนั่งรอใครคนหนึ่ง
คนๆนั้น คนที่คุณก็รู้ว่าใคร ((เห้ยย ไม่ใช่แล้ว.!!))
นั่งรอด้วยจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง
ความหวังที่จะได้พบกับคยูฮยอน

หวังมาตลอด ว่าจะได้พบกับไออุ่นแบบนั้น
หวังมาตลอด ว่าจะได้พบใครสักคนหนึ่ง
หวังมาตลอด ว่าจะได้ความรัก จากใครสักคน.

'เมื่อไหร่ความหวังของเรา จะเป็นจริงนะ.'
'คยูฮยอนจะใช่คนๆนั้นจริงๆรึปล่าวนะ.'
'วันนี้คยูฮยอนเขาจะมามั้ยนะ.'

..หลากหลายคำถาม ที่กลั่นออกมาจาก
จิตใต้สำนึกของซองมิน
ใช่แล้วหละ เขาหลงรักคยูฮยอนให้แล้วจริงๆ.


เวลาผ่านไปอีกประมาน 10 นาที
ซองมินที่นั่งอยู่นานมาก
จนไม่สามารถนับจำนวนอิริยาบถได้
เขาชักจะเบื่อแล้วนะ
จะเดินไปหยิบหนังสือมา
ก็กลัวว่าจะคลาดกับคยุฮยอนเอาเสีย
แต่ถ้านั่งต่อไปแบบนี้ เราจะได้อะไรขึ้นมาหละ


.
.

ในขณะที่ซองมินกำลังตัดสินใจอยู่นั้น
สายตาของซองมินก็พลันไปเห็นเข้ากับร่างหนึ่ง
ร่างสูงที่เขาเฝ้ารอมาตลอด
ใช่แล้วหละ .. ซองมินดีใจเหลือเกิน
ที่เห็นคยูฮยอนเดินมาที่ร้าน
แต่แล้ว เขาก็เดินผ่านหน้าร้านไป กับใครคนหนึ่ง
ใครคนนั้น ที่ซองมินไม่รู้จัก
และไม่อยากรู้จักด้วย


ซองมินเห็นดังนั้น จึงรุบรุดออกจากร้าน
ก้าวฉับๆ เดินดุ๊กๆ ตามคยูฮยอนไป
จนมาถึงสุดตึกตึกหนึ่ง
ที่ทั้ง 2 คนหายเข้าไปในหลืบนั้นด้วยกัน


ซองมินที่หลบอยู่ข้างๆผนังตึก
ยังดีนะ ที่ 2 คนนั้นเขาไม่ได้เข้าไปคุยกันลึกๆ
'ขอโทษนะคยูฮยอน ที่ฉันเสียมารยาท ขอฟังหน่อยเถอะนะ'
ได้แต่คิด แล้วเก็บเอาไว้ในใจเท่านั้น.



"เอ่อ ขอบคุณนะฮะที่คยูฮยอนมากับผมวันนี้."


"ไม่เป็นไรหรอก มีอะไรก็รีบว่ามาเถอะนะ"


"อ อะ เอ่อ ค คะ คือ ว่า .."


".^^."


"คะ คือว่า ผมชอบคยูฮยอนฮะ.!!"


...

..

.


ไม่นะ
ไม่จริงใช่มั้ย
ฮะ .. ฮือ .. ฮือ .. ฮึ่ก .. ฮือ
ที่เราได้ยินมันไม่จริงใช่มั้ย
ยังไม่ทันที่ซองมินจะฟังว่าคยูฮยอนพูดว่าอะไร
กลัว กลัวว่าคำที่คยูฮยอนกล่าวออกมา
จะทำให้เขาเสียใจ
ซองมินจึงตัดสินใจ
ตัดสินใจที่จะวิ่งออกไป
วิ่งออกไปโดยที่ไม่รู้จะวิ่งไปไหน
ทงเฮ นายอยู่ไหนนะ
ชั้นเจ็บหัวใจเสียเหลือเกิน
นายมาอยู่เป็นเพื่อนชั้นหน่อยได้มั้ย เพื่อนรัก
ซองมินวิ่งไปทั้งน้ำตา
ปล่อยให้มันไหลออกมา
ไหลออกมาเถอะนะ น้ำตาเจ้ากรรม
เสียใจเสียให้พอ


ในขณะที่ซองมินกำลังวิ่งอยู่นั้น
ทงเฮและพี่อีทึกได้เดินมาถึงพอดี
สวนกับซองมินในเสี้ยวนาที
มือของทงเฮที่ยังจับกับพี่อีทึกอยู่นั้น
สลัดออกอย่างไม่ใยดี
พี่อีทึก ก็พี่อีทึกเถอะ
ถ้าดูไม่ผิด เพื่อนรักของเขากำลังวิ่งร้องไห้ไป
เขาจะทนได้ยังไง
ว่าแล้วทงเฮก็วิ่งตามซองมินไป
พี่อีทึกจึงได้แต่วิ่งตามทั้ง 2 คนไป


"ซองมิน.!! ซองมินรอชั้นก่อนสิ ซองมิน."
ทงเฮที่ตะโกนเรียกเพื่อนรักให้หยุด
ซองมินที่ได้ยินเสียงทงเฮดังนั้น
จึงหยุดแล้วหันหลังหลับมา
วิ่งเข้าไปหาทงเฮเพื่อนรัก
โอบกอดของเพื่อนที่รอคอยเขาอยู่นั้น
ช่างเป็นคำปลอบโยนที่ดีจริงๆ
ไม่มีคำใดเอ่ยออกจากปากของทั้งคู่
ทงเฮรู้ดีว่าตนเองยังไม่ควรจะพูดอะไรในตอนนี้
ซองมินร้องไห้ขนาดนี้ คงเสียใจมากพอแล้ว
เขาไม่ควรจะถาม เพื่อเป็นการตอกย้ำเข้าไปอีก


.
.
.


..

ใช่เพียง 2 คนเท่านั้นที่รับรู้ได้ว่าซองมินร่ำไห้ขนาดนี้
ในขณะที่ทงเฮร้องเรียกซองมิน
คยูฮยอน ได้เดินออกมาพบพอดี
ร่างสูงตกใจเป็นการใหญ่
กระต่ายน้อยทำไมถึงมาร้องไห้อยู่ริมทางเดินแบบนี้
แถมยังมีทงเฮคอยปลอบอยู่
และมีผู้ชายร่างสูงตาสวยอยู่คอตกอยู่อีกคนหนึ่ง
อะไรกัน มันเกิดอะไรกันขึ้น
คยูฮยอนเดินเข้าไปหาทงเฮและซองมิน
แต่ถูกพี่อีทึกกันเอาไว้


"นายชื่อ คยูฮยอน รึปล่าว."


"ใช่ครับ ผมเอง."


"นายไปทำอะไรมาห๊ะ นายทำอะไรของนาย ทำไมซองมินเขาถึงร้องไห้แบบนี้."


"ปะ เปล่านี้ครับ ผมไม่ได้ทำอะไรนะครับ.!"


"ถ้านายไมได้ทำแล้วใครจะทำ
ซองมินเขานั่งรอนายที่ร้านตั้งนานแล้วนะ."


"ผมไม่ได้เข้าไปที่ร้านหนังสือเลยนะครับ."


"แล้วไงหละ นายจะบอกว่านายไม่ได้ทำงั้นหรอ."


"..."


ไม่มีคำใดกล่าวออกมาจากเรียวปากของคยูฮยอน
ร่างสูงก้าวเดินไปยังร่างบางที่กำลังรับโอบกอด
อยู่กับทงเฮ กระต่ายน้อยยังคงสะอื้นไม่หาย
คยูฮยอนที่เห็นภาพนี้แลว รู้สึกหัวใจจะขาดวิ่น
ทำไมกระต่ายน้อยถึงได้ดูเสียใจขนาดนี้
ทำไมนะ ใครกันที่ทำแบบนี้
คยูฮยอนที่คิดอยู่กับตัวเอง โดยที่ไม่รู้เลย
ว่าตนเองนั้นได้ทำอะไรไว้ ให้ซองมินเข้าใจไป


"ซองมิน เป็นอะไรไปครับ บอกผมสิครับซองมิน."
คยูฮยอนกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา
เป็นห่วงเหลือเกิน เป็นห่วงกระต่ายตัวนี้เหลือเกิน


".."
ไม่มีเสียงตอบเลย ไม่มีเลยจากใครสักคนเดียว


"ซองมิน ทำแบบนี้หัวใจของผมมันเจ็บนะครับ
เวลาที่ซองมินเศร้า หรือเสียใจอย่างนี้
รู้มั้ยว่าหัวใจของผมมันเจ็บขนาดไหน
ได้โปรดบอกผมนะครับ ว่าซองมินเป็นอะไรไป."


"นายเจ็บหรอคยูฮยอน
เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย
นายจะมาเจ็บทำไม."
ซองมินพยายามกลั่นเสียงให้แข็งดั่งปกติ
ไม่อยากให้ใครมามองว่าเขาอ่อนแอไปมากกว่านี้อีกแล้ว


"ถ้างั้น ซองมินจะรับรักผมได้มั้ย
ถ้าผมจะบอกว่า .. ผมรักคุณ.!!"
พูดออกไปแล้วสินะเรา วันนี้เราอยากจะมาเจอกระต่ายน้อยตัวนี้จะต่าย
แต่ดันเจอพวกที่ชอบตามตื้อซะอีก
เลยต้องมาเจอสภาพกระต่ายน้อยเช่นนี้ เอ๊ะ หรือว่า ..


"แล้วคนมะกี้หละ คนที่เขามาสารภาพรักนายหละ
นายดูมีความสุขดีนิ ที่เขามาสารภาพกับนาย"
พูดออกไปแล้ว อย่างงี้เขาก็รู้สิ
ว่าเราไปแอบดู ตายๆ พูดอะไรไม่คิดเลยเรา
เห้อออออออออ.


"อย่างนี้นี่เองที่ทำให้กระต่ายน้อยของผมเป็นแบบนี้
ทงเฮครับ ปล่อยซองมิน ให้ผมได้มั้ย."


"อ อะ เอ่อ อา ได้สิ."
ทงเฮคลายอ้อมกอดนั้นจากซองมิน
ปล่อยให้ตัวจริงของเพื่อนรัก
ได้มีโอกาสจะอธิบายความจริงที่ทำให้เพื่อนต้องเสียใจ


"เรียววุคนะ เขามาสารภาพรักผมจริงๆครับ
แต่ผมปฏิเสธเขาไปแล้ว ผมไม่ได้รักเขา
ก็เพราะว่า ผมรักซองมินคนเดียว ไงหละครับ."


"ผมเชื่อได้หรอฮะ คยูฮยอน
เราพึ่งจะพบกันแค่ 2 ครั้งเท่านั้นเองนะ
ผมไม่อยากจะเสียใจอีกแล้ว ไม่เอาแล้ว ฮือๆ."


เมื่อคยูฮยอนเห็นดังนั้น จึงรีบคว้าเอากระต่ายน้อยตรงหน้า
มาไว้ในอ้อกอดของตน ไม่รู้ว่าเกินไปมั้ย ที่เขาทำแบบนี้
แต่หัวใจที่สั่งออกมา มันสั่งให้ทำอย่างนี้จริงๆ
จากใจ ..


"ฟังเสียงหัวใจของผมสิครับ ได้ยินมั้ยซองมิน
ว่าเวลาที่ผมอยู่ใกล้ซองมิน ผมดีใจแค่ไหน
หัวใจผมเต้นแรงแค่ไหนกัน
ผมรักซองมินนะครับ."


".."


"แล้วซองมินหละครับ รักผมบ้างรึปล่าว
รู้สึกยังไงกับผม."


".."


"ผมมันคงไม่มีค่าพอสินะครับ
ผมมันคงไม่ดีพอที่จะมีใครมารักสินะ
ถ้าอย่างนั้น ผมขอให้ซองมินโชคดีนะครับ."
คยูฮยอนกล่าวออกมา
พร้อมกับปล่อยกระต่ายน้อยในอ้อมกอด
แล้วเดินออกไป


"เดี๋ยวก่อน.!!"

คยูฮยอนหยุดเดิน ยืนอยู่กับที่
แต่ไม่ได้หันหน้ากลับมา
อยากจะรู้นัก ว่ากระต่ายน้อย จะบอกว่าอะไร


"ค คะ คยูฮยอนเอาหัวใจของผมไปแล้ว
จะทิ้งผมไว้แบบนี้หรอฮะ.!!"


เขาไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย
ซองมินพูดแบบนี้
แปลว่ารักเขาเหมือนกันใช่มั้ย.!!
ได้ยินดังนั้น จึงวิ่งเข้าไปกอดร่างบางเอาไว้อีกครั้ง
ทำไมนะ ทำไมหัวใจของผมถึงได้เต้นแรงขนาดนี้
หัวใจ 2 ดวง ที่แข่งกันเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ
แข่งกันเต้น ราวกับว่า จะออกมาจากอกของคนทั้ง 2

"ซองมินแน่ใจแล้วหรอครับ ที่พูดออกมาแบบนี้."


"ผมไม่แน่ใจนักหรอกฮะ แต่ผมเข้าใจว่าความรู้สึกนี้
มันเรียกว่า 'รัก' และผมก็มั่นใจ
ว่าคยูฮยอนจะไม่ทำให้ผมเสียใจใช่มั้ยฮะ "


"ครับ ผมสัญญา ว่าจะไม่ทำให้ซองมินของผมเสียใจ."
โอบกอดนั้นยิ่งกระชับแน่นเข้าไปใหญ่
ในเมื่อบัดนี้คนทั้ง 2 ได้รู้ความรู้สึกของกันและกันแล้ว
คงไม่มีอะไรที่น่ายินดีเท่านี้อีกแล้ว



.
.
.

"เอ่อ ทงเฮครับ พี่มีอะไรจะบอกนะครับ."


"อะไรหรอครับพี่อีทึก."
ทงเฮที่ยังคงจับตามองเพื่อนรักของตนด้วยความยินดี


"พี่ว่า พี่ เอ่อ พี่ชอบทงเฮนะ.!!"


"อ๋อ ครับ ... หะ ห๊าา ว่าไงน่ะครับ.!!"


"พี่ชอบทงเฮครับ คบกับพี่นะ.!!"


"เอ่อ ผมก็มีอะไรจะบอกพี่เหมือนกันฮะ
อันที่จริง ผมแอบปลื้มพี่มานานแล้ว
พี่อีทึกทำให้ผมรู้จักกับความรักนะฮะ"


"จริงหรอครับ.!! ถ้าอย่างนั้น คบกับพี่นะฮะ
รับรองว่าพี่จะไม่ทำให้ทงเฮเสียใจเลยครับ."


"ค คะ ครับ >w<."

พี่อีทึกรีบเข้าไปกอดทงเฮ
แสดงความเป็นเจ้าของในทันที
ทงเฮที่เข้าใจแล้วว่า
ความรักนั้น ทำให้คนเรารู้สึกอย่างไรกันแน่


.
.
.


เหลือเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น
ที่จะพิสูจน์รักแท้ของคนทั้ง 2 คู่นี้
จะยืนยาวหรือชั่วนัรันดร์ขนาดไหน
มีเพียงเท่านั้น
ที่จะพิสูจน์ได้
นั่นกะคือ

.
.
.

เวลา และ จิตใจ













THE END kmth/usagi6.gif


.
..
...

Comment

Comment:

Tweet


น่ารักมากๆเลยค่ะ
แต่งมาอีกเยอะๆน่ะค่ะ จะรออ่าน
#1 by sign (125.24.74.182) At 2007-06-10 19:07,